Skip directly to content

Κατά την αρχαιότητα τα αστέρια αποτελούσαν το σύμβολο της σταθερότητας και η εικόνα του ουρανού, με εξαίρεση τους πλανήτες, έμοιαζε να είναι αμετάβλητη.Η άποψη αυτή άρχισε να αμφισβητείται μερικους αιώνες μ.Χ. όταν Άραβες αστρονόμοι έδωσαν το όνομα Algol στο γνωστό μέχρι σήμερα αστέρι που σημαίνει <<το δαιμονικό αστέρι>> διαπιστώνοντας τις μεταβολές στη φωτεινοτητά του.Κατά το 16ο αιώνα με την ανακάλυψη μερικών μεταβαλόμενων σε φωτεινότητα αστέρων, όπως ο Μira η εικόνα της αστρικής σταθερότητας ανατράπηκε οριστικά. Πάνω από τριάντα άλλα εύκολα με γυμνό οφθαλμό μεταβαλόμενα αστέρια είναι σήμερα γνωστά συμπεριλαμβανομένων και κάποιων πολυ γνωστών όπως το δέλτα το Κηφέα και ο Μπετελγκέζ.

 

Οι αστέρες από την δημιουργία τους και καθ'όλη τη διάρκεια ζωής τους εξελίσονται περνώντας περιόδους αργών μεταβολών, αλλά και περιόδους που διαδραματίζονται γρήγορες και εντυπωσιακές μεταβολές. Στις περιόδους ηρεμίας εμφανίζονται ως κανονικοί αστέρες, ενώ στις περιόδους έντονων μεταβολών (περίοδος μεταβολής<<περίοδος ζωής αστέρα) ως μεταβλητοί αστέρες.Η μεταβλητότητα αυτή εντοπίζεται συνήθως ως προς την φωτεινότητα απο τον γήινο παρατηρητή.

Οι μεταβλητοί αστέρες λοιπόν είναι αστέρες των οποίων η φωτεινότητα μεταβάλεται σε συνάρτηση με το χρόνο.Οι μεταβολές φωτεινότητας κυμαίνονται από ένα χιλιοστό ενός μεγέθους φωτεινότητας έως και είκοσι μεγέθη φωτεινότητας σε περιόδους μεταξύ ενός κλάσματος του δευτερολέπτου έως και χρόνια, ανάλογα με τον τύπο του μεταβλητού αστεριού. 30.000 μεταβλητά αστέρια είναι γνωστά και καταχωρημένα, και πολλές χιλιάδες άλλα υποψιαζόμαστε ότι είναι μεταβλητά.Ο πολύ μεγάλος αυτός αριθμός αστέρων απαίτει ένα τεράστιο αριθμό τακτικών παρατηρήσεων που χωρίς την επιμελημένη βοήθεια των ερασιτεχνών αστρονόμων θα ήταν ανέφικτος.